کاش دوباره بیام پیشت...

تنها،

مثل اون صبحی که روبروی گنبدت به طلوع خورشید خانوم رسیدیم...

مثل همون صبحی که یکی کنارمون آروم مدحت رو میخوند ... عاشقانه هاشو برات میخوند...

کاش دوباره بیام پیشت امام مهربونم...

دیگه از سلیمه ای که کتاب زیاد میخوند خبری نیست

شما خودتون دانشگاه منید...

میخوام غرق بشم توی اقیانوست.... اقیانوس وجود بلندت که هیچ وقت نخواهم توانست حقیقتش رو بفهمم...

دانشگاه همیشه برام جای دوست داشتنی ای بوده...

همیشه علم رو دوست داشتم... اما حالا

خودتون دانشگاه منید... دلم میخواد توی خودتون زندگی کنم... 

بس که زیارت جامعه نخوندم... بس که نخوندم... عربی کمتر یادم مونده... 

فارسی حرف بزنیم..

دلم برات تنگ شده... بذار بیام پیشت.... بذار بیام... میدونم بدم... میدونم ... ظلمت نفسی... اما دوستت دارم.... دوستت دارم.... دوستت دارم تا صبح...

انی احبک...

یا علی ابن موسی الرضا المرتضی...

صل الله علیک...

                                              

«روسیاهم که هنوز، از تو خیلی دورم

مهربونی با من ، اما انگار کورم

اگه دورم از تو ، تو به من نزدیکی

دلمو میبینی ، حتی تو تاریکی

                                                          چی میشه یبار دیگه ، باز بیام پابوست 

                                                          که میخوام غرق بشم ، توی اقیانوست

     کاشکی بازم تو حرم

     با کفترهات بپرم

     پیش تو پر بگیرم

      ازت خبر بگیرم» 

/ 1 نظر / 15 بازدید
بی کرانه

سنگ فرش هایش، نمی دانم چه خاصیتی دارند که سنگِ دل را هم آب می کند... باب الجواد اما کمی فرق می کند، هم آب می کند، هم آتش می زند...